Uit de Doeken – 9 – Voelen

Voelen…

“Hoi! Hoe voel je je?”

“Ja, goed hoor. En jij?”

“Prima. Ben wel steeds moe de laatste tijd.”

“Jij ook al? Slaap jij ook zo slecht dan?”

“Soms, maar het is meer dat het zo druk is op de zaak.”

“Bij ons op kantoor ook, ja. Bijna niet bij te benen.”

“Ja, en dan kom ik thuis en dan kan ik daar ook nog eens achter iedereen aansjouwen!”

“Heb je eerst boodschappen gehaald, kinderen opgepikt bij de BSO, koken en dan inderdaad dat spoor aan vuile was volgen naar de wasmachine… En dat met een slechte rug.”

“Slechte rug, joh, dat wist ik niet. Hoe komt dat dan?

“De stoelen op kantoor zijn niet helemaal ARBO-proof, zullen we maar zeggen…”

“Oh, ja. Bij ons is het meer het vele staan, waardoor ik last heb van mijn knieën en enkels. En die hoofdpijn, daar word ik ook kriegel van.”

“Oh, zo herkenbaar…”

Herken jij ook het bovenstaande (fictieve, maar kan net zo makkelijk echt voorkomen) gesprek?

Tijdens de yogales heb ik het heel vaak over voelen. Wat voel je in je lichaam? Waar voel je dat? Voel je verschil voor of na een houding? Voel je verschil aan het begin en aan het einde van een serie oefeningen, of aan het begin en einde van een hele les? “Wat bedoelt die yogajuf nou eigenlijk? Wat moet ik dan voelen”, denk je misschien.

Wat ik probeer aan je mee te geven, is dat je je lichaam echt gaat voelen en luistert naar wat het je te vertellen heeft. Niet wat je hoofd zegt, maar je lichaam. Zolang je naar je hoofd luistert, ben je aan het denken. Als je naar je lichaam luistert, ben je aan het voelen. Je voelt hoe je ademhaling gaat, je kunt voelen hoe je hartslag verschilt voor en na een houding. Misschien voel je de energie door je lichaam bewegen, of voel je weerstand, pijn of juist nog wat ruimte. Kun je ook voelen of je over je grenzen heen gaat tijdens de les? En hoe doe je dat als je niet op een yogamat staat?

Je bewust worden van wat je voelt, hoe je in je vel zit. Letterlijk en figuurlijk. Dat is best moeilijk. En het is heel gek, maar terwijl het op het matje vaak best aardig lukt (na enige tijd oefenen), blijft het naast de mat toch vaak ploeteren…

Wat maakt nou dat verschil?

In mijn beleving heeft dat te maken met focus. Wanneer je kiest voor een yogasessie, dan kies je om je daarop te focussen. Even alleen met datgene bezig zijn op de mat, even alleen met jezelf bezig zijn, met voelen, aarden, flow. Om na een fijne eindontspanning te kunnen zeggen: “Daar was ik aan toe, wat was dit lekker!”

Zodra we van die mat afstappen verliezen we de focus. Aan de ene kant gek, want waar wij zelf gaan, daar kunnen we ademen, voelen en zijn. En toch…. Zoveel anderen om ons heen om rekening mee te houden, zoveel geluiden, kleuren, geuren, gevoelens, indrukken. En even zoveel verschillende belangen, wensen en verlangens. Ja, hoe kan je dan je focus houden bij datgene wat voor jezelf belangrijk is?! Dat blijft een terugkerend proces (ook voor yogi’s).

Zolang je lekker in je vel zit, lukt dat ook vaak beter. Je energie loopt lekker, je gaat ‘lichter’ door het leven, je ziet het zonnig in en je ziet eerder kansen dan belemmeringen.

Maar wat als de balans wordt verstoord? Dat kan door van alles komen. Je kunt het soms zien aankomen en soms overvalt het je.

Onverwachte gebeurtenissen in je omgeving zoals een overlijden, het verliezen van je baan,  of een nare diagnose krijgen, geven je natuurlijk een knauw waardoor je je uit het veld geslagen voelt. Maar soms heeft je leven ook een bepaald verloop, waarbij je eigenlijk al aan je theewater kunt aanvoelen dat het je uit balans gaat brengen. Dat je niet op de goede weg bent, dat je bepaalde noodzakelijke beslissingen te lang voor je uitschuift, of dat je je gevoel (of intuïtie) niet volgt.

Gek genoeg laten we, wanneer we uit balans raken, vaak eerst juist die dingen vallen waar we energie van krijgen, of blij van worden. “Geen tijd voor op dit moment. Ik moet eerst dit probleem aanpakken. Als dat geregeld is, dan komt het wel weer.”

Maar vaak is het niet zo makkelijk en raken we alleen maar verder uit evenwicht. We raken vermoeid en ons humeur is ook een stuk minder zonnig.

Gelukkig is alles een circulair proces. Dat geldt voor de minder leuke dingen in het leven, maar ook voor de mooie periodes. En waar we de mooie momenten graag zo lang mogelijk willen vasthouden, kunnen de moeilijke periodes ons niet snel genoeg voorbijgaan. We proberen invloed uit te oefenen op de gebeurtenissen. Terwijl we eigenlijk alleen invloed hebben op de manier waarop we er naar kijken, of wat we op die momenten voelen. Dat is het! Al het andere is een illusie waarmee we onszelf voor de gek houden.

Ik ben benieuwd hoe jij je voelt, na het lezen van dit blog…

Namasté,

Chantal.